حالا که مدرسه ها باز شده! (تقدیم به پدرم)

ذهنم هرسال این موقع ها سفر جدی را به گذشته اغاز میکنه ویک فیلم تکراری را با یک متن جدیدی که روی فیلم گذاشته میشه برام پخش میکنه ومن دقیقا شاهد این جریان هستم که چه جوری سال به سال دیدگاه من به فضای آموزشی خودم ودیگر نسلها مدام تحول پیدا میکنه وهر روز بیشتر دارم معتقد میشوم که مدرسه جای مهم وبی ارزشیست 

ازآن رو مهم است که میتواند تمامیت یک فرد را بسازد واز ان جهت بی ارزش است که کمتر به این مهم میپردازد چون آنقدر کار حاشیه ای دارد که پرورش انسان را گذاشته است برای زمانی که اگر وقتی ماند انجامش دهد!
از سوی دیگر انقدر پرداختهای مالی در ان پایین است که مجالی برای حضور نخبگان نمیماند واز سوی دیگر نخبگان به فضایی میروند که ورودش برای عموم به سادگی میسر نمیشود .
ومیماند نسل عاشقی که هرازچند گاه زیر دست وپای بخش نامه ها له میشود.
من دردوران تحصیل مثل همه شما روزهای بد وخوب زیاد داشته ام روزهایی که برای نمرات بد گریستم وترسیدم وروزهایی که برای نمرات خوب هورا کشیدم وخندیدم.
اما هرچه گذشت دیدم نمره ها بی ارزشترین بخش مدرسه بود وحکاکی اصلی نگاه معلمها بود که فکر میکردند میتوانند از روی نمره ها اینده بچه ها را پیش بینی کنند!اما اکثر اون پیش بینی ها نه در ایران ونه در هیچ جای دیگه دنیا اعتبار وروایی منسجمی نداشت.
اینها را نوشتم تا غم درونیم را بایت خودکشی پسری که پدرش گفته بود یا باید به دکتری بهترین دانشگاه امریکا فکر کنی یا من ترجیح میدم بمیری !التیام بدم .
پدری که امروز میگفت ترجیح میده بمیره اما یک روز زندگی بدون پسرش را نبینه. 
فردا پسرم وارد مدرسه میشه باور کنید اگر میدانستم 5 سال دیگه زنده ام شاید او را به مدرسه نمیفرستادم.
مواظب باشید گرفتار ازمونهای ابلهانه ورودی به انواع فضاها نشوید تا صمیمیت ولظف زندگی با فرزندانتان را ازدست ندهید. 
پدرم ،ممنون تو هستم که هیچوقت نمره من ملاک حد ومرز لطف ومحبت پدری تو نبود. 
فرزندم من با اجازه تو پدر تو میمانم وروند اموزشی تو ملاک عشق واحترام من به تو نخواهد بود.



 
 
/ 7 نظر / 5 بازدید
لاله

سلام تبرك به اقا سپاس عزيز ميگويم كه پدرش اينچنين مى انديشد ??ورود به عرصه علم ودانش فرزند تان در كنار پدرى با اين دانش ومادرى مادر واقعى گلباران عزيزم سپاس جان اميدوارم راهت همواره گسترده وقلبت لبريز از عشق الهى ونيرويت از رب العا لمين وقد مها يت محكم واستوار چون كوه باشد??

دوستدار

سلام آرزوي موفقيت و شادكامي دارم براي سپاس عزيز و تمام فرزندان اين سرزمين. اميدوارم تجربه ي حضورش در مدرسه و كلاس اول جزو بهترين آلبوم هاي رنگين عمرش باشه به نحوي كه دل نگراني و دغدغه هايتان را كمرنگ كند. [گل]

دوستدار

و ديگر اينكه انشالله تا ساليان متمادي، پدر بزرگوارتان همچنان سلامت و قبراق شاهد شكوفايي و بالندگي فرزندان و نوه هايش باشد.

دوستدار

هفته ي گذشته نيز چنين يادداشتي در وايبر توجهم را جلب كرد: یادمان هست که از وقتی به دنبال پسوند "ترین" رفتیم، خوشبختی از ما گریخت. از 19/75 لذت نبردیم چون یکی 20 شده بود. از رانندگی با پراید و ... لذت نبردیم چون ماشین های مدل بالاتری در خیابان ، در حال خود نمایی بود. از بودن کنار عشقمان لذت نبردیم چون مدرک تحصیلی و پول توی جیب او ، کمتر از بسیاری دیگر بود. همچنین ، از خانه مان ، از شغلمان ، از درآمدمان ، از خانواده و دوستانمان و.... می خواهم بگویم تحت تاثیر آموزه های غلط ، بسیاری از ما فقط به " بهترین ، بیشترین و بالاترین " چسبیدیم ، در نتیجه تبدیل به انسان هایی افسرده و همیشه نالان شدیم... [ناراحت]

دوستدار

وقت آن است که در آموزه های غلط تجدید نظر کنیم و تغییر جهت بد هیم ، تا حداقل اجازه ندهیم که نحسیِ " ترین" دامن بچه هایمان رو بگیرد . [گل]

آذربانو

.............

سما سادات

به مناسبت ازدواج بانو (س) و امیرمومنان علی (ع) "امید که مادر (س) برای همه دختران این سرزمین دعا کنند تا ... هیچکس دلسوزتر از مادر نیست و جبران هیچ چیز ، سختتر از دل شکسته ی مادر نیست ، مادر ، شما ما رو عفو کنید ، دختر خوبی نبودیم اما امیدمون به نگاه و دعای مادرانه ی شماست ... مادر ، دستتون روی سر همه مردم این سرزمین پاک که به برکت خون شهدا ، تا امروز سرافراز بوده و ..." ان شاالله ، سایه ی پر برکت همه پدران و مادران ،این نعمات گرانبهای الهی روی سر فرزندانشون برقرار باشه و ان شاالله همه با دعای خیر والدینمون ، عاقبت به خیر شیم . آمین