اشکها رودخانه ای هستند که شما را به جایی میبرند که باید آنجا بروید وکمی هم بمانید.
اشکهایی که باید روان می شدند ونشده اند
بدجوری سرزمین روح وروان را خشک وفرسوده وبیابانی میکند.
(سهیل رضایی)