ما کجا گم شدیم ؟شبیه کل مردم شدیم!همون جا وهمون روز ازغم وخشم پر شدیم.

روزی متوجه میشویم کسی را که در درون سرکوب کرده ونادیده گرفته ایم،جه کودکی خودمان باشد،چه کودکی پدر یا مادرودیگر افراد تاثیر گذارزندگیمان،هیچکدام نمرده اند وهنوز زنده اند وبر زندگی ما لحظه به احظه تاثیر میگذارند.
هر چه را در درون سرکوب کرده ایم:معصومیت،خیانت،ترس،شادی،خجالت وعشق،هنوز درون ما وجود دارند.
وتا به زخمهای آنها رسیدگی نکنیم همچنان خون ریزی وعفونت خواهند داشت.
نشانه زنده بودنشان هم اینست باهر مشکل ساده ای که پیش می آید خشمی غریب وغمی عمیق خود نمایی میکند.
سمینار10 خرداد آغاز مکاشفه برای التیام این زخمهاست