هر کسی در همسفری با من بذری در وجودم کاشته است
ومن به مرام ومعرفت رفاقت قسم خورده ام که باغبان آنها باشم
گاهی از میوه های آن میخورم وگاهی در سایه بعضی می نشینم
وبا خود میگویم چه قصه های زیبایی دارد  زندگی آدمیزاد
بعضی از آنها رفته اند ولی یادشان در باغ وجود من سبز است هنوز
سهیل رضایی