ای زنور به دنیا آمده             

                      ای در تاریکی وتردید سفر کرده

                                                  ای به غروب به فغان نشسته

                                                                             ای در سپیده دم رستگار شده

                                           شاید نورهای تازه ای صدایمان کنند

نورهایی شوریده و بی مقصد      اصیل وبی تعلق              آواره وبی توقف