چهارشنبه دو هفته گذشته جلسه نهم ترم عمیق سازی با سایه ها برگزار شد و موضوع کشف سایه ها (بخش های سرکوب شده، تجربه نشده، شکوفا نشده ما) از طریق فیلم نامه روانی بود.

ازبچه ها خواستم که گذشته خود را مروری کنند و ببینند اگر بخواهند آن را در ١٠ خط بنویسند و به یک کارگردان سینما جهت ساخت یک فیلم ارائه کنند، چه خواهند نوشت و بخش دوم تمرین این است که اگر بخواهند نام فیلم را نیز خود انتخاب کنند، چه نامی بر آن خواهند نوشت؟

تمرین با یک شوخ طبعی خاص که گاهی گریز هم در آن دیده می شد آغاز شد و پس از دقایقی به سکوت رسیدیم و وقتی زمان تمرین تمام شد و از بچه ها خواستم که برایم نام فیلم هایشان را بخوانند، به اسامی جالبی رسیدیم.

وقتی به چهره بچه ها در زمان خواندن اسامی نگاه می کردم معلوم بود که این تمرین حس غریبی برایشان ایجاد کرده است.

 

 

 

سوال بعدی این بود که حس غالب فیلم چیست؟ اجتماعی، شاد، غمگین و ...

آیا این فیلم یک آدم برنده را نشان می دهد یا بازنده و یا نه برنده و نه بازنده؟

در این مقطع بچه ها را خیلی بیشتر از مراحل قبل عمیق و کمی با دلهره دیدم و چند تایی که حس غالب شان را گفتند رفتم سراغ بخش بعد و همین طور به تمرین ادامه دادم و جالب بود که بچه های ترم تازه متوجه شدند که ما چقدر راحت زندگی را تبدیل به یک اتفاق در گذشته کردیم و بی جهت به آن وفادار مانده ایم.

امیدوارم در فضای آتی کلاس بتوانم کمک کنم تا از دست شرطی های روانی خود خلاص شویم.