در نتیجه سال ها زندگی کردن نزدیک دامنه کوه ، به راه پیمایی عادت کرده ام . همیشه می توانید رهنوردی نا مجرب را از توشه اش تشخیص دهید ، یا توشه زیادی دارد یا چیزهای بی استفاده با خود برداشته است . طی سال ها ، شاهد اتفاقات جالبی در این باره بوده ام . مردی را می شناسم که برای سفر یک روزه ، یک ساک بزرگ حدود پانزده کیلو بار با خودش حمل می کند . رهنوردی دیگر را می شناسم که می خواهد از کوهستانی سنگی بالا رود و کفش نامناسب می پوشد .با دوستانی سفر کرده ام که باید شب را بیرون می خوابیدیم و آنها تصور می کردند چون تابستان بود جز لباسهایی که به تن داشتند به پوشش دیگری نیاز نداشتند . نمی شد آنها متقاعد کرد که حتی در فصل تابستان در ارتفاعات کوهستانی ، شب ها ، دمای هوا بسیار پایین است .

به همین ترتیب می توان رهنوردی مجرب را که توشه مناسب برای سفرش تهیه کرده است تشخیص داد . توشه او نه زیاد است و نه کم . او می داند که به چه چیزی نیاز دارد و دقیقا همان ها  را همراه دارد . یک رهنورد مجرب اهمیت توشه مناسب را می فهمد و آن را تحسین می کند .

پیش بینی توشه ای برای عرصه زندگی نیز مهم است . این سفر ، سفری طولانی و پرفراز و نشیب است . مسافر می بایست مجهز باشد . شش توشه برای دنبال کردن رشد روحی و روانی ما ، به طور قطع ، ضرورت دارند . بدون آنها در راه فردیت یافتن  و دستیابی به کمال شخصیتی چندان پیش نخواهیم رفت . این توشه های ضروری عبارت اند از ایمان ، امید ، عشق ، لطف ، رحمت و آرامش 

در پستهای بعدی در این رابطه بیشتر خواهم گفت .