ضمن تشکر از لطف همه دوستان، عزیزانی که مایل به تداوم ارتباط و دریافت خبرنامه ها، اطلاع از آخرین محصولات ارائه شده نظیر پکیج های صوتی و تصویری، کتب منتشره و کسب اطلاع از آخرین دوره ها، کارگاه ها و سمینارها هستند، نام خود را در بخش هدیه ویژه وارد نمایند.

والاترین کرامت و وقار ما از این حقیقت برمی خیزد که ما دعوت شده ایم تا خود آفریده خدای مان را بپذیریم، تجربه کنیم و پیوسته به سوی کمال روحی و روانی مان پیش برویم. در صورتی که به فراخوان عرصه زندگی پاسخ ندهیم، فقط یک راه پیش رو خواهیم داشت : ناپخته و رشد نیافته بمانیم.

از این رو در صورتی که کودکان دوران کودکی طبیعی داشته باشند، شاد و بی خیال خواهند بود. آن ها دنیای کوچک و ناآگاهی دارند که برای کودکان طبیعی است.

عرصه زندگی مبارزه ای است که فراخوانده شده ایم، در آن شرکت جوییم. بعد از شرح حال زنان و مردان بزرگی که عرصه زندگی خود را کامل کرده اند، نویسنده عبرانیان به ما می گوید : " از آن جایی که ما با چنین ابر عظیم شاهدی احاطه شده ایم، بیایید با پشتکار و عزم راسخ در این مبارزه که برای ما تعیین شده است، شرکت کنیم."

هنگامی که عرصه زندگی را می پیماییم، به خیل عظیمی می پیوندیم که قبلاً راه را آغاز کرده اند و به کسانی ملحق می شویم که بعد از ما خواهند آمد. بودن به عنوان بخشی از نهادی که عظیم تر از ماست، بسیار شورانگیز است.

من پیوسته به خودم و دیگران یادآوری می کنم که زندگی یک مسابقه دوی استقامت است، نه دوی صد متری! این دو نوع مسابقه را تماشا کنید و به تفاوت آن ها دقت کنید. دوی سرعت مثل پرتاب است، آدرنالین و زور کامل است، ده ثانیه با تمام تلاش! عرصه زندگی اصلاً این گونه نیست. در دوی استقامت قواعد متفاوت هستند. سرعت و ریتم لازم است. سرعت خود را تنظیم می کنید، زمان بندی می کنید و در عین حال که می دوید، استراحت می کنید. ریتم ضروری است، زیرا تلاش زیادی همه انرژی لازم برای ادامه را می سوزاند.

آخرین نکته توضیحی : عرصه زندگی همچون مسابقه دوی استقامت دشوار است. این ویژگی زندگی حقیقتاً خوب است. اگر عرصه زندگی را می پیمایید، نگران نشوید که کسی ممکن است از شما پیشی بگیرد و یا سرعت دیگران را ندارید. شما فقط با خودتان مقایسه می شوید؛ آن جا که هستید، در رابطه با جایی که بودید.

بر گام های خود متمرکز شوید، ریتم خود را مشاهده کنید. قرار نیست که مسابقه تند باشد. به یاد داشته باشید که هر چه به پایتان فشار بیاورید، به مقصد نمی رسید. ما در میدان هستیم، اما تنها نیستیم.

بخشی از کتاب چرا حال انسان امروزی خوب نیست؟!

پ.ن:

عزیزان شرکت کننده در تست وبلاگ، آخرین فرصت برای ارسال طرح هایتان و یا رسم آن برای خودتان تا آخر شنبه می باشد.

درسی به یادماندنی از دونده ای که آخر شد. (عکس این پست)

راه رفتن به سبک هندیان (از وبلاگ عمیق سازی و سایه )