حقیقتش انتظار یک راهکار یا پیشنهاد داشتم...

این تصمیمی که بستگی به خودم داره همیشه من رو به بن بست میرسونه...

همیشه آخرش دلم میخواد سرم رو به دیوار بکوبم! چون نتیجه ای نمیگیرم. به نظرم این دوراهی چندان منصفانه نیست.

برای انسانی که الان هستم سالها مبارزه کردم و زحمت کشیدم. بسیار چیزهایی که خانواده و اطرافیان به من یاد ندادند با تلاش به دست آورده ام.

حالا بعد از این همه سال این حق را دارم که کنار کسی که دوست دارم آرام بگیرم... نه اینکه در کنار کسی که دوست دارم تازه شروع ناآرامی زندگی مان باشد!