متنی که در ادامه مشاهده می کنید،
گفتگویی است که در نقد سریال فاصله ها با خبرگزاری ایسنا داشتم.
با عنوان نمی توان با یک سریال به معصومیت در جامعه دست یافت.
"فاصله ها" برشی از مسائل اجتماعی-شهری بود.
آن را به همان ترتیب برایتان می گذارم.

یک تحلیلگر با اعتقاد بر این‌که سریال «فاصله‌ها» به برشی از مسائل اجتماعی و شهری پرداخته است، اظهار کرد: قطعا در جامعه‌ای با جمعیت 70 میلیون نفر و با وسعت جغرافیایی وسیع، واقعیت‌ها متفاوت است.

سهیل رضایی در گفت‌وگو با خبرنگار سرویس تلویزیون خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، گفت: رویکرد کارگردان و نظام طراحی این سریال، برای جمع‌بندی موضوعاتی که در خلال داستان مطرح شد، بسیار حساس و مهم است.

مدیر بنیاد فرهنگ و زندگی(مرکز مطالعات و آموزش مهارت‌های تفکر کاربردی و موثر سازی ارتباط) تاکید کرد: مهم است که این سریال دارویی به مخاطب می‌دهد که منجر به راهکار در این حوزه خواهد شد، یا دارویی می‌دهد که عوارض و ضرر خواهد داشت.

رضایی درباره‌ی پرداخت این سریال به جوانان، اظهار کرد: جوان هم مانند همه‌ی آدم‌ها، بی‌تجربگی‌ها و اشتباهاتی دارد، همان‌طور که الزاما یک فرد 50 ساله پختگی کامل را ندارد و او هم خامی‌های نوع خودش را دارد؛ اما به نظر می‌آید این سریال به سمت شعارهای گل درشت پیش می‌رود و این نشان‌دهنده‌ی وجود‌ موضع‌گیری در سریال است.

این پژوهشگر روانکاوی در جواب به پرسشی مبنی‌بر این‌که آیا نصیحت‌ها و شعارهای این سریال باعث تاثیری بر عکس بر جوانان نخواهد داشت؟ اظهار کرد: شاید در حال حاضر از برخی مسایل به صورت علنی فرار کنیم، اما آرام‌آرام ذهنیتی برای ما ایجاد خواهد کرد.

وی گفت: در بعضی موقعیت‌ها جوانان با پدر و مادر‌هایشان دعوا می‌کنند و در را هم می‌کوبند و بیرون می‌روند، اما عملا این اتفاق ته ذهن‌شان اثر می‌گذارد.

وی ادامه داد: مضاعف بر این‌که جوان علی‌رغم تمام چیز‌هایی که می‌شنود و می‌بیند و یاد می‌گیرد، دوست دارد تجارب شخصی هم داشته باشد و استدلالشان هم این است که من فرق دارم و می‌فهمم چه‌کار باید کنم و طبیعا یک جایی خطا و آزمون خود را خواهد داشت.

او تصریح کرد: نمی‌توان با یک سریال به معصومیت در جامعه دست یافت؛ زندگی در روند زندگی آموخته می‌شود، پس بهتر است انتظار‌اتمان را هم از سریال کمی کاهش دهیم تا تاثیر جامع و فراگیر و همیشگی بگذارد.

مدیر بنیاد فرهنگ و زندگی با اشاره به رابطه‌ی نقش پدر با بازی دانیال حکیمی و پسرش در سریال «فاصله‌ها» عنوان کرد: یکی از مشکلات جامعه‌ی ما این است که آنقدر فشار کاری و انتظارات زندگی رشد کرده است که پدرها در خانواده عملا نقش تامین‌کننده‌ی مالی ایفا می‌کنند.

وی ادامه داد: می‌توان از یک نظر گفت تجسس نقش پدر در این سریال برای جوان آزار‌دهنده است، اما از طرف دیگر بخشی از رنجی که جوانان می‌برند، این است که رها شده‌اند، این رها‌بودن شاید اوایل خوشایند باشد، اما پس از مدتی احساس بی‌هویتی به جوان تزریق می‌کند.

رضایی گفت: جوان درچنین شرایطی تصور می‌کند برای هیچ‌کس ارزش ندارد و اگر پدر حمایت مالی می‌کند برای این است که او را از سرش باز کند و اگر هم اخطاری می‌دهد، نه برای هدایت، بلکه به این دلیل است که مکافاتی برایش ایجاد نشود.

وی با انتقاد از این‌که خیلی از پدران حاضرند هزینه کنند تا درد‌سرهای قشر جوان را نکشند، اظهار کرد: اتفاقا می‌خواهم بگویم شخصیت پدر در جامعه‌ی ما غیرواقعی است که برای فرزندش وقت نمی‌گذارد و شاید این سریال دارد از رویای زندگی ایرانی حرف می‌زند.

وی تاکید کرد: البته بهتر می‌دانم مراقبت و تجسس پدر در این سریال طوری بود که پسرش متوجه نمی‌شد، زیرا پدر خود پسری است که دوران جوانی را رد کرده است، بنابراین چیز‌هایی را می‌تواند بفهمد که پسر چون در آن جایگاه نیست، نمی‌بیند.

سهیل رضایی با بیان این‌که مخالف این هستم که جوان‌ها را بی‌عقل یا عقل‌کل بدانیم، گفت: در مقابل هر دو موضوع می‌گویم باید سفری طی شود؛ طبعا نبرد بین پسر و پدر باید وجود داشته باشد تا کم‌کم پدر به عقل پسر ایمان بیاورد و پسر هم به عقل‌کل نبودنش ایمان بیاورد. این نبرد یک نبرد طبیعی است و تنها برای پدر و پسر نسل حاضر نیست، بلکه ابدی و ازلی است.