١. اجتناب : بیشتر افراد سعی می کنند حتی الامکان خود را در موقعیت هایی قرار ندهند که عواطف ناخواسته ای در آن ها ایجاد شود یا بدتر این که سعی می کنند هیچ احساسی نداشته باشند. به این ترتیب ممکن است در کوتاه مدت بتوانیم خود را از وضعیت های نامطلوب کنار بکشیم، اما در مقابل بسیاری امکانات، روابط عشق و صمیمیت را دست می دهیم و عاقبت نمی توانیم از آن احساسات فرار کنیم.

 

٢. انکار : برخی با گفتن جملاتی مانند : "عیب ندارد"، " آن قدرها هم بد نشده است." احساسات خود را پنهان می کنند. چنانچه پیام هایی را که عواطف ما سعی در بیان آن ها دارند، نادیده بگیریم، شدت عواطف ما بالاتر می رود و سرانجام آنقدر شدید می شوند که به آن ها توجه کنیم.

 

٣. رقابت : برخی جنبه های منفی را تقویت می کنند و در این احساس با دیگران رقابت می کنند. مثلاً می گویند : " تو فکر می کنی در زندگی بد آورده ای؟ حالا گوش کن من چقدر بد آورده ام، و ... " که حالت انتظار پیش آمدهای ناگوار و بدبختی دائمی را در انسان بوجود می آورد.

 

۴. خطاهای شناختی : تفکر همه یا هیچ، تعمیم مبالغه آمیز، فیلتر ذهنی به جنبه های منفی، بی توجهی به امر مثبت، نتیجه گیری شتابزده، درشت بینی یا ریزبینی، استدلال احساسی، بایدها و نبایدها، برچسب زدن و سرزنش کردن.