در برنامه دو قدم مانده به صبح، آقای بیرنگ از خاطرات خانه سبز می گفت و وقتی به اسم خسرو شکیبایی و مسعود رسام رسید، اشک در چشمانش حلقه زد و در یک لحظه فکر کردم چقدر غریب شد و تنها آقای بیرنگ و چقدر سخت ادامه زندگی سبز او با این بار تنهایی ...

خدا کند مسعود رسام و خسرو شکیبایی بیژن را رها نکنند و گاهی برایش ملاقاتی حتی در وهم و خیال فراهم کنند.

           

دوست صمیمی بودنش نعمت است و نبودنش مصیبت.

به نظر شما صمیمی شویم یا نه؟