١.        چهره فرد معنوی ترسناک نیست. یعنی اگر زیبا نباشد، حداقل جذاب و دوست داشتنی است.

٢.       فرد معنوی، معنویت خود را به نمایش نمی گذارد و کسی را نیز به نمایش وادار نمی کند.

٣.      فرد معنوی دافعه ندارد. او سراپا جاذبه است و اگر کسی به طرفش جذب نشود، از دافعه خودش است.

۴.      فرد معنوی از کسی نمی ترسد، زیرا روابطش بر اساس شور و شوق و عشق است و در عشق ترس وجود ندارد.

۵.      فرد معنوی نیایش را از ترس مجازات اخروی و یا اجر و پاداش دنیوی به جای نمی آورد، بلکه تنها آن را فرصتی در جهت ارتباط با خدا می داند. فرصتی برای ایجاد حال بهتر و رشد و آگاهی .

۶.       فرد معنوی به اصولی که به آن ها معتقد است، ایمان دارد اما نسبت به آن تعصب ندارد.

٧.      فرد معنوی انعطاف پذیر و یادگیرنده است. او به راحتی می تواند سوال کند و اگر جواب سوالی را نداند براحتی می تواند بگوید : نمی دانم. (همه عالم مدرسه است، اگر ما شاگرد باشیم.)

٨.      فرد معنوی از تمسخر و عدم قبول دیگران ناراحت نمی شود، زیرا محور حرکت او بر اساس شناخت است، نه رضایت دیگران .

٩.       فرد معنوی می داند که در عالم تفاوت وجود دارد. او مقایسه و قضاوت خوب و بد نمی کند و سعی در اثبات خود ندارد.

١٠.     فرد معنوی از کسی نفرت ندارد. او نمی تواند نفرت داشته باشد. او نمی تواند کسی را نفرین کند و یا نسبن به کسی خشم بورزد، زیرا همه چیز و همه کس را متعلق به خدا می داند.