روان ما مثل پروژکتورهای سینمایی عمل میکند.تصاویری که دریک قوطی قرار داشتند،حالا بیرون آمده اند و در مقابل دیگران نمایش داده می شوند.خشمی که بیست سال در یک قوطی حبس بوده است می تواند در طول یک شب روی صورت همسر شخص دیده شود.هر زنی ممکن است صورت شوهرش را گاهی به شکل یک قهرمان ببیند و گاهی او را به شکل یک آدم زورگو مشاهده کند.
فرافکنی هم پدیده جالبی است .ماری لوییس فان فرانتز به یادمان می آورد که اگر فرافکنی نکنیم ممکن است اصلا نتوانیم با دنیای اطرافمان ارتباط برقرار کنیم .زنان گاهی شکایت می کنند که مردان خیلی وقت ها بخش ایده آل زنانه شان را روی یک زن فرافکنی میکنند.اما اگر چنین کاری نکنند،چگونه می توانند از خانه مادری یا اتاق شخصی شان خارج شوند؟مساله این نیست که ما اصلا فرافکنی میکنیم یانه؛نکته مهم این است که تا چه مدت با این فرافکنی ها باقی میمانیم.فرافکنی بدون ایجاد ارتباط شخصی خطرناک است.هزاران وحتی میلیون ها مرد آمریکایی بخش زنانه وجودشان را روی مرلین مونرو فرافکنی کردند.اگر یک میلیون مرد چنین کاری بکنند واجازه بدهند این فرافکنی روی مرلین مونرو باقی بماند ،به احتمال زیاد او خیلی زنده نخواهد ماند.فرافکنی بدون ارتباط شخصی میتواند به فرد گیرنده فرافکنی آسیب برساند.روند فرافکنی و درخواست آن که به شکلی محدود در فرهنگ های بومی به صورت چهره به چهره وجود دارد با وارد شدن وسایل ارتباط جمعی از حالت عادی اش خارج می شود.هیچ انسانی توانایی تحمل این مقدار فرافکنی را ندارد.
رابرت بلای،کتاب اسرار سایه،ترجمه فرشید قهرمانی