در برخی فیلم ها و پیشگویی های بزرگان آینده شناسی گهگاهی دیده می شود که آن ها به گونه ای جهان آتی را رقم می زنند که ظهور یک تکنولوژی یا فراگیری تکنولوژی، انسان را به یکباره بگونه ای مسخ و پاره پاره می نماید که دیگر اثری از خصایص انسانی و اخلاقی عاطفی در او دیده نمی شود و به گونه ای القاء می گردد که تکنولوژی به سادگی می تواند هستی انسان را زیر سئوال ببرد و براحتی خلاقیت وی را دفن نماید .


متاسفانه ضعفی که در این مشاهدات دیده می شود یکی نادیده گرفتن خالق هستی می باشد، چرا که باری تعالی نیز بر اساس آیات فراوان وی را بی پناه روی زمین رها نکرده است و از سوی دیگر انسانی که در دل جریان های محیطی زیست می کند، قطعاً خود نیز حریفی قدر در مسیر آینده خواهد بود و قطعاً چنانچه نتواند تولیدی قوی تر از تکنولوژی انجام دهد، لااقل می تواند به سادگی آن را تخریب نماید و از همه مهم تر او موجودی است که بزرگترین قدرت هستی که تغییر می باشد را در اختیار دارد.


 

بنابراین آن گونه که اسپیلبرگ در فیلم هایش نشان می دهد و مانهایمر در کتب خود می نویسد؛ انسان مقابل رویداد به اندازه خود تکنولوژی شکل گرفته مهیج، شوق آفرین برای کمالش خواهد بود.