من زیبایی پل صدر را دوست دارم اما کارآیی آنرا قبول ندارم!
چون هرچقدر جاده روانتر شود تقاضا وحجم برای حرکت هم افزایش می یابد.
.
سالهای 78 تا 83 درباره توسعه ونمادها وابزار ها واهداف آن فراوان خواندم
وساده ترین وگویاترین تعریفی که برای آن دیدم،تعریفی بود که میگفت:
توسعه یعنی بهبود کیفیت عموم مردم نه داشتن عکسهای قشنگ از اجسام واجرام!
وسه میدان برای اندازه گیری این تعریف در دنیا داده شده است :اول سلامت که شامل:طول عمر(امید به زندگی)دوم: میزان سلامت بودن در این طول عمر(کم ترین حد بستری شدن در بیمارستان وبستر)سوم: کمک به زنان وکودکان برای کاهش مرگ ومیر مادر وکودک
در باب سایر مسائل دیگر هم خواهم نوشت
اما باتوجه به تعریف فوق مدیران یک ساختار توسعه گرا مدام خود را با این قطب نماها تنظیم کنند
اما در کشورهای توسعه نیافته مدیران به جای توجه ویژه به کارکرد رفتارهای خود بیشتر مسخ عظمت وابهت پروژه ها میشوند ودوست دارند بر دیوار شهر یادگاری ازدوران خود بنویسند. بنابراین دست به ساخت تونل وپل ودور برگردان میزنند!
وقصد انها هم روان کردن ترافیک شهر است اما حقیقتی که نادیده گرفته میشود انست که خودرو طبعا حریص است وهرچقدر جاده روانتر شود میزان خودرو های روان شده به آن جاده هم بیشتر میشود!
بنابراین تونل وپل تازه ایجاد شده بزودی به قفل شدن بیشتر صدر ونیایش می انجامد واین عکس زیبا مدام چهره هایما را زشت تر وعمر مارا به ناخودآگاه بی کیفیت تر خواهد نمود.
در افکار مدرن قصد توقف حرکت است نه روان تر کردن آن بنابراین به گونه ای شهر را طراحی میکنند که نیازهای مردم با حداقل حرکت کارش انجام شود واین اصل در شهرک غرب بسیار خوب رعایت شده وشما در دل شهرک کمترین تراکم ترافیک را شاهد هستید.
نویسنده:سید سهیل رضایی